هوش مصنوعی قطعاً روی این صنعت تأثیر می‌ذاره. حاضر نیستم باور کنم که این صنعت یه روزی از بین بره. پیش‌بینی کردن اینکه چه اتفاقی قراره بیفته فقط خیلی جالب نیست، بلکه اگه بخواید از صنعت جلوتر باشید—یا حداقل هم‌سطحش حرکت کنید—و از دام‌ها و رویه‌های بدی که ممکنه در بلندمدت بهتون آسیب بزنن دوری کنید، اهمیت هم داره.

نه‌تنها ادعا نمی‌کنم که می‌دونم چه اتفاقی قراره بیفته، بلکه واقعاً به بیشتر چیزهایی که اینجا پیش‌بینی می‌کنم هم باور ندارم. توی کتابم، نگاهی فلسفی-فنی به هوش مصنوعی مولد، توضیح دادم که چرا فکر می‌کنم وایب‌کد کردن (واگذار کردن حل مسئله به‌طور مشخص به هوش مصنوعی) رویه‌ی خیلی بدیه. پس طبیعتاً نمی‌تونم نسبت به آینده‌ش خوش‌بین باشم. اما واقعیت اینه که بازار قانع شده وایب‌کد کردن راه درست پیش رفتنه و دیگه راه برگشتی وجود نداره.

وقتی صحبت از هوش مصنوعی می‌شه، طرزفکرهای خیلی متفاوتی وجود داره. هرکدوم از اون‌ها مجموعه‌ای از پیش‌بینی‌های کاملاً متفاوت با بقیه دارن. توی این مقاله دنبال موضع میانه‌ام: دیدگاه مثبت-خاکستری، یا به عبارت دیگه، «واقع‌بینانه‌ترین سناریوی خوش‌بینانه». این حدس‌ها پشتوانه‌ی محکمی ندارن، چون اگه داشتن، کتابم رو به شکلی که نوشتم نمی‌نوشتم. اما تمام تلاشم رو کردم که کوته‌بین نباشم و برخلاف دیدگاه خودم پیش‌بینی کنم؛ یعنی از ایرادهای خودم عبور کنم و به آینده نگاه کنم. این پیش‌بینی‌ها رو با یه جعبه نمک قبول کنید.

  1. سواد و دقت زبانی به دو تا از عوامل تعیین‌کننده تبدیل می‌شن. آدم‌هایی که بتونن منظورشون رو با دقت بیشتری به کلمات تبدیل کنن، نتیجه‌های بهتری می‌گیرن. این موضوع همیشه در مهندسی نرم‌افزار درست بوده، اما تا امروز می‌تونستید با دقت کمتری در استفاده از کلمات کنار بیاید؛ چون می‌شد منظورتون رو مستقیماً به نرم‌افزار یا تعریف‌های بصری تبدیل کنید و بخش زبانیِ مبتنی بر کلمات رو دور بزنید.

  2. ابزارهای توسعه‌ی نرم‌افزار بصری ظهور می‌کنن: ابزارهای قطعی‌ای که نحو زبان رو پنهان می‌کنن (اما به احتمال زیاد برای هر زبان متفاوت خواهند بود) و چیزهای نیمه‌سطح‌بالایی مثل ارتباطات، وابستگی‌ها، ساختار ماژول‌ها و حتی متغیرها و بخش‌هایی از هر تابع رو نمایش می‌دن. از این ابزارها برای تغییر مستقیم کد استفاده نمی‌شه (برخلاف زبان‌های برنامه‌نویسی بصری)، بلکه راه خیلی قابل‌اعتماد‌تری برای تعامل با هوش مصنوعی، بررسی خروجی اون و حفظ اختیار روی کد منبع فراهم می‌کنن. این موضوع باعث می‌شه دانش کدنویسی (نه مهندسی نرم‌افزار) دوباره مورد احترام قرار بگیره، البته نه به همون شکلی که قبلاً بود.

  3. زبان‌های برنامه‌نویسی از بین نمی‌رن و با سرعت خیلی بیشتری هم توسعه پیدا نمی‌کنن. یه افزایش جزئی در سرعت توسعه طبیعیه، اما این افزایش از چیزی که انتظار می‌ره کمتر خواهد بود. مسئولیت حقوقی و نیاز به قابل‌اعتماد بودن اجازه نمی‌ده سرعت توسعه ۱۰ برابر بشه.

  4. دانش عمیق کد به یه حوزه‌ی تخصصی تبدیل می‌شه که برای دو گروه اهمیت داره:

    1. کارهای بسیار مهمی که مسئولیت خیلی بیشتری دارن؛ از توسعه‌ی سیستم‌عامل گرفته تا برنامه‌نویسی موشک.
    2. آدم‌های «پزشک کد»؛ یه نوع فریلنسر جدید که جریان‌های کاری خراب‌شده در پروژه‌های بقیه رو درست می‌کنه، کدشون رو دیباگ می‌کنه، از جهنم حلقه‌ها نجاتشون می‌ده و کارهای مشابه انجام می‌ده.
  5. آموزش‌ها از بین نمی‌رن. در عوض، به‌جای یاد گرفتن کدنویسی یک وب‌سایت، یاد می‌گیرید چطور یک وب‌سایت رو به‌شکل بصری توسعه بدید و چطور منظورتون رو به کلمات و اصطلاحات فنی تبدیل کنید.

  6. دانش فنی هم عمیق‌تر و هم سطح‌بالاتر می‌شه. توسعه‌دهنده‌ها برای اینکه بتونن به‌درستی از ابزارهای توسعه‌ی بصری استفاده کنن، باید مفاهیم فنی‌ای رو که همین حالا باهاشون کار می‌کنن عمیق‌تر بفهمن. به عبارت دیگه، تجربه مهم‌تر می‌شه، نه کم‌اهمیت‌تر. درعین‌حال، افزایش سرعت توسعه باعث می‌شه بخش بیشتری از تقاضا به سمت مهارت‌های سطح‌بالاتر مهندسی بره.

  7. کیفیت نرم‌افزار بدتر نمی‌شه، اما تجربه‌ی متوسط بدتر می‌شه. جریان کاری جدید به آدم‌های کم‌دانش‌تر اجازه می‌ده چیزهایی تولید کنن که «به‌اندازه‌ی کافی خوب» هستن و بازار رو پر کنن. آدم‌هایی که براشون مهمه هنوز می‌تونن چیزهای خوب رو پیدا کنن، اما کیفیت تجربه‌ی متوسط یک آدم معمولی پایین میاد؛ مگر اینکه نوعی بیداری اتفاق بیفته. افزایش سرعت تولید نمونه‌های اولیه باعث می‌شه توسعه‌دهنده‌های خوب هم بیشتر بدرخشن. به‌خصوص بازی‌های ویدیویی از نظر کیفیت افت نمی‌کنن و حتی بهتر هم می‌شن، چون اون‌قدر سیستم‌ها و جزئیات به هم پیوسته دارن که نمی‌تونید بدون دقت یکی سرهم کنید و انتظار داشته باشید «به‌اندازه‌ی کافی خوب» باشه.

  8. به‌خاطر کپی‌کارهای فوری، رسیدن به موفقیت سخت‌تر می‌شه. شاید بتونید خیلی سریع‌تر وارد این صنعت بشید، اما رقابت سخت‌تر می‌شه، چون باید زمان و تلاش بیشتری روی بازی‌تون بذارید؛ اون‌قدر که کپی کردنش با یه بار تلاش، روزبه‌روز سخت‌تر بشه. درعین‌حال، این موضوع شما رو به سمت ساختن بازی‌های بهتر سوق می‌ده، نه بازی‌هایی که حول یک مکانیک خاص ساخته شدن؛ و اگه واقعاً به‌عنوان یک شغل به توسعه‌ی بازی اهمیت بدید، فروختن کارتون راحت‌تر می‌شه.

  9. مهندسی معکوس همچنان اهمیت چندانی پیدا نمی‌کنه، چون دزدی نرم‌افزار تقریباً همیشه مشکل خدماته. در عوض، توسعه‌دهنده‌ها می‌تونن از مهندسی معکوس برای آزمایش ایده‌های تصادفی خودشون استفاده کنن، بدون اینکه حتی لازم باشه تا این حد نمونه‌ی اولیه بسازن.

  10. اهمیت کانتکست کمتر می‌شه. هوش مصنوعی در دیدن ارتباطات و مدیریت کانتکست خودش بهتر می‌شه و باقی کانتکست هم برای هر وظیفه، توسط جریان کاری بصری مدیریت می‌شه. ایجنت پیشنهاد می‌ده، انسان بررسی می‌کنه، ایجنت پیاده‌سازی می‌کنه و انسان راستی‌آزمایی می‌کنه (نه خروجی نهایی، بلکه خروجی کد رو از طریق ابزارهای بصری).